back to Bangkok GO

หลังจากกลับจาก Cincinnati เมื่อคืนวันอาทิตย์ ถึงบ้านเกือบตีหนึ่ง ตอนนั้นยังหวังอยู่ว่า เช้าวันจันทร์จะไปวิ่งชดเชย long run หารู้ตัวไม่ว่า ร่างกายกำลังโทรมสุดขีด

พอเข้านอนแล้ว ปรากฎว่า ลุกไม่ขึ้น นาฬิกาปลุกตามปกติ แต่ตัวหนักไปหมด ลุกไม่ไหว กว่าจะลุกขึ้นมาได้จริงๆ ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงวันเข้าไปแล้ว คาดว่าเราเกิดอาการ jet lag แบบไม่รู้ตัว วันจันทร์โชคดีมากที่เป็นวันหยุดชดเชยวันแรงงาน ไม่ต้องไปทำงาน กินข้าวกลางวันเสร็จ กลับมาพักที่บ้านแป๊บนึง ก็ออกไปวิ่ง

โห เป็นการวิ่งที่เหนื่อยมาก คือเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า นี่คือการวิ่ง  20 กิโลครั้งแรก หลังจากกรุงเทพฯ มาราธอน เมื่อเดือนพฤศจิกายน ปีที่แล้ว แถมก็คงด้วยสภาพร่างกายที่พักผ่อนไม่เพียงพอ กินไม่ดี (ดีหน่อยที่กลับจาก US น้ำหนักไม่ได้เพิ่มขึ้น ทั้งๆ ที่หลายมื้อใน US ก็ unhealthy เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน)

พอเริ่มผ่าน 12 กิโลเมตรไป เริ่มออกอาการ พอซักกิโลที่ 15-16 นี่เริ่มทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็คอยบอกตัวเองตลอดเวลาว่า ต้องไหว ต้องไหว แล้วก็ผ่านมาได้ เวลาดีกว่าการวิ่ง 20 กิโลครั้งก่อน (9 ตุลาคม)

กลับมาบ้านอย่างสะบักสะบอม กินข้าวอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย แต่ถึงตอนนี้อาการปวดขาก็ยังคงระบมอยู่ วันนี้เย็นเลิกงานแล้วคงต้องไปหานวดเสียหน่อย

กลับมาถึงที่ทำงานวันนี้วันแรก หลังจากหายไปหลายวัน โชคดีหน่อยที่ไม่มีประชุมอะไรมากนัก มีแค่ 2-3 รายการเท่านั้น นับเป็นโอกาสดีที่จะได้สะสางงานจากเมื่อสัปดาห์ที่แล้ง

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s